druk druk druk.. dat is mijn leventje.
ik ben nu even bezig met een layout voor deze site, daar de layout die ik nu heb me totaal niet aanspreekt
en de inhoudelijke kant van de site moet bekeken worden, en daar ben ik ook druk mee bezig..
je ziet het niet.
maar bezig ben ik.
en het komt er wel..
bedankje aan iedereen die toch de moeite neemt te kijken!
ps: er komen wel vaak nieuwee gedichten bij..
“Die is wappie” zei hij en hij wees naar de junk aan de andere kant van de steeg.
De junk stond met een bloempot op zijn hoofd waarin een kaal takje zijn laatste dagen telde.
Ik had hem wel vaker gezien, die junk. Hij was begonnen in de buurt als een mollige man met lippenstift, een plastic vrouwenborst voorgebonden en een bloempot waar een levendig plantje in stond.
De lippenstift was weg, de vrouwenborst was weg en het plantje was een takje geworden.
De man zelf was vel over been en overduidelijk verslaafd.
Het verbaasde me niet meer.
De jongen met wie ik was, een brabander en nog een tikkeltje wereldvreemd, verbaasde het des te meer.
Hij hield stil voor mijn deur om te kijken hoe de junk naar alluminium zocht.
“Die is écht Wappie” herhaalde hij.
Het klonk als de naam van zijn konijn, maar ik begreep de strekking.
vulde ik in gedachten in, zodat ik het later op de avond, mocht ik het nodig hebben, nog kon gebruiken.
Zijn lippen pruilde het tafereeltje miskeurend af, we gingen naar binnen.
Op mijn bank dronken we thee en koffie en aten we koekjes en maakten plezier. Minutenlang ging het gesprek over hoe fijn het soms was om wappie te zijn en ik sprak enthousiast en instemmend mee.
De wijn kwam op tafel en hij begon met het vertellen van bizarre verhalen, ik moest erom lachen.
“Jij bent écht wappie” brulde ik uit.
Toen viel het stil.
Hij keek me aan alsof ik gek was en ik wist dat ik fout zat en voelde me betrapt.
“Je weet niet wat wappie betekent he?” vroeg hij plagend.
Het moment dat ik mijn onkunde toe moest geven was daar.
Een rood hoofd, want blozen kan ik als geen ander. Mijn sjaal voor mijn mond en heel zachtjes fluisteren: “nee..”
Hij legde me uit dat je wappie wordt van heel veel drugs.
Ik voelde me betrapt als een kind.
“Ik ben moe” loog ik “en ik wil naar bed”.
De avond kwam jammerlijk ten einde door mijn onzekere gedrag.
Bij de voordeur gaf ik drie kussen en ik zwaaide hem uit tot het eind van de steeg.
Om heel veel van hem te houden en nooit meer te vergeten wat wappie nou was.
Zet zes studenten op een zeilboot en je krijgt een situatie die gelijk is aan een kernexplosie van testosteron.
En zo was het ook.
We gingen zeilen.
Het was een koud, maar stiekem toch veel te warm, winterweekend in februari.
Het begon allemaal vrijdag…
Voor de eerste keer oprecht blij over het broeikaseffect, we zouden dit weekend heus geen kou lijden, vertrok ik met voor de zekerheid toch te veel kleding in mijn tas vanaf mijn huis.
De eerste meters tilde ik de tas dapper, maar op nog niet eens de helft - let op: mijn huis is twee minuutjes lopen van het centraal station - plofte de tas al op de grond en waren mijn armspieren toe aan massage.
Met een beetje doorzettingsvermogen haalde ik het station, en daarmee op het nippertje ook mijn trein.
Het weekend was begonnen!
Na een uitgebreidde inlichting over mond-op-mond beademing en het feit dat je waarschijnlijk zou overlijden mocht je in het water geraken, zat de feeststemming er goed in.
Ik rekende die avond aan een provisorisch barretje welgeteld één kopje thee af.
De volgende dag moest er gewerkt worden.
’s Nachts kwam ik erachter dat een goede deken voor de toekomst een goede besteding van mijn geld zou zijn. Het broeikasteffect deed toch niet hard genoeg zijn best.
Het was berekoud.
De volgende dag hezen we de zeilen en deden we Enkhuizen aan.
Waar we met rode wangen en een loopneus arriveerden.
Die nacht werd er gehost, gedanst en werden meisjes opgepikt.
Ik bleef achter om te klaverjassen en verzaakte drie maal.
De volgende dag via Urk terug naar lelystad. De mensen waren brak, de wind was brak. Vieze worstjes en ertensoep werden uit de kast getrokken.
Die avond gingen de mensen van mijn boot naar huis.
We beloofden elkaar woensdag naar de film te gaan, en ik pakte mijn tassen om aan boord te stappen bij vier mannen en één vrouw.
Dat het testosteron het hele weekend al tegen het plafond van de kajuit zat was een makkelijke conclusie.
Ik werd verwelkomd door: Zieke timmie (Gijs), Slipjessnuiver (Rutger), keukenlul (Tycho), kweekteef -schipper- (Quinten) én de enige vrouw: Knuffelpaal (Joos).
Ik werd al snel omgedoopt tot DP (dubbele penetratie) omdat ik die avond het avondeten klaarmaakte (lees: hutspot met BOERENWORST (
Die nacht sliep ik tegen een snurkende Gijs aan en had ik het, in tegenstelling tot de twee nachten ervoor, voor het eerst warm.
Toen de ochtend aanbrak bleek de wind totaal verdwenen te zijn.
We hebben wat gemotord en gedanst met boten, en het was, hoewel we die dag weinig zeilden, een productief dagje.
Ik heb geleerd dat, hoewel je midscheeps staat, troswerpen zelfs voor ervaren zeilers best lastig kan zijn.
Ik weet nu hoe ik moet aanleggen.
Maandagavond vonden we onze heil in een kroeg en dronken we op een geweldig weekend.
Met een zatte kop en een overweldigende moeheid vond ik mijn bed.
Machtig mooi dat student zijn!
21 jaar geleden was de winter nog koud, en verwarming nog niet in elk huis gewoon.
De hoogzwangere Carleen wilde thuis bevallen, maar toen zelfs het water in haar glas bevroor vond ze het wel welletjes.
“Paul” schreeuwde ze tegen haar vriend. “Paul, we gaan naar het ziekenhuis.”
En daar gingen ze in hun afgeragde knaloranje Volvo stationcar in een kachelgangetje naar het Andreasziekenhuis.
Onder het mom “voor een bolletje beschuit, komt iedereen er wel uit” poepte Carleen om 12.04 in een kamertje aan de snelweg, waarop net een beschuitwagen voorbijreed, hun wolk van een dochter Nynke uit. Daar was ik dan..
Althans, zo is het mij verteld.
Het is al weer 21 jaar later. Het jaar is voorbij en sodemieters wat ben ik daar gelukkig om. Tijd om volwassen te worden.
Ik luid het in met een geweldige week, want:
1. ik heb een nieuwe website, ik presenteer u!
2. ik ben gister naar Yann Tiersen geweest en dat was echt het aller vetste concert in jaren.
3. ik ben vandaag jarig
4. ik ga straks drie dagen zeilen!
5. ik ben vandaag voor de allerlaatste keer naar revalidatie geweest!!!!!!
Alle losse eindjes kwamen deze week bij elkaar.
Ik knoop er een mieters groot pakket van en stuur het per boot de zee op. Geef het het liefst een rottrap na om er met weemoed later vast wel een keer op terug te kijken.
Voor nu, een nieuw begin.
Ik ga er een donders mooi jaar van maken, dat beloof ik!
Ik neem er eentje op.
(die goede voornemens komen later wel..)
Proost!!
